Gdy świat traci barwy, a Ty nie masz już siły, by samodzielnie trwać, właśnie wtedy najważniejsi są ludzie – ci, którzy potrafią stanąć obok, nie pytając o nic, nie oceniając, ale zwyczajnie będąc obecnymi. W takich chwilach przypominam sobie słowa z mojego ukochnego filmu: „Nie poddawaj się, nigdy się nie poddawaj. Bo dopóki oddychasz, jesteś w grze”. To właśnie życie – nawet jeśli na chwilę się zatrzymało – daje nam ciągle nowe powody, by znów zrobić kolejny krok.
Jako psycholog i suicydolog widziałem wielu ludzi, którzy zgubili się w labiryncie własnego smutku, bólu i beznadziei. Wiem, że w takich momentach łatwo uwierzyć, że świat nie ma już nic do zaoferowania. Właśnie dlatego moją życiową misją stało się być „sprzedawcą marzeń”, kimś, kto pomaga odnaleźć w sobie to, co cenne, prawdziwe i warte życia. Wiem, że nawet w największym mroku istnieje przecinek, miejsce, w którym można odetchnąć i poczuć, że życie jest więcej warte niż się teraz wydaje. Życiowy przecinek to moment zatrzymania, ale i nadziei. To znak, że Twoja historia nie jest zakończona, że warto i trzeba iść dalej, by móc napisać kolejne, piękne zdanie.
Każdy z nas potrzebuje drugiego człowieka – kogoś, kto powie: „jestem tutaj”, kto nie pozwoli nam całkowicie się poddać. Kogoś, kto w największym chaosie, z czułością i spokojem przypomni, że nawet najmniejsze światełko potrafi rozświetlić najgłębszą ciemność. Czasem jedno słowo, jeden gest, jeden uśmiech wystarczy, by odzyskać wiarę i siłę, by znów móc powiedzieć życiu „tak”.
Jeśli dzisiaj brakuje Ci sił – proszę, pamiętaj, że nie jesteś sam. Sięgnij do ludzi, którzy są wokół Ciebie. Nie bój się prosić o pomoc. Jesteś wart każdej pomocy, każdego wsparcia i każdej dobrej myśli, jaka tylko może przyjść w Twoją stronę. I pamiętaj, że siła nigdy nie polega na samotności. Siła tkwi właśnie w tym, że pozwalamy innym ludziom się do siebie zbliżyć.
Jako Twój towarzysz w tej drodze, powtarzam: życie jest warte dalszego wysiłku. Twoja historia się nie kończy – jest przecinek, jest moment, jest kolejny oddech. I jest ktoś, kto zawsze pomoże Ci go odnaleźć, byś mógł ruszyć dalej.
Pozwól sobie uwierzyć, że życie czeka właśnie na Ciebie. Twoja opowieść jest potrzebna światu bardziej, niż może Ci się wydawać. Jestem tutaj, by pomóc Ci to dostrzec.
Z czułością i zrozumieniem,
Twój Sprzedawca Marzeń – Przemek.
W jednej z moich ulubionych piosenek jest śpiewane „Life is worth living”, czyli życie jest warte życia, uważam, że jako osoba która sama zmaga się z problemami nie tylko swoimi własnymi a również moich przyjaciół, taki tekst jest bardzo istotną rolą w tym. Czasami człowiek potrzebuje czegoś co da mu „kopa” żeby funkcjonował, i jakkolwiek sobie radził. Tak jak napisał pan Przemek, nie można się bać bliskości i proszenia o pomoc, bo jeśli nawarstwi się wszystko naraz będzie o wiele ciężej niż jest. Także „live is worth living” I tego trzeba się trzymać, bo jeśli się poddamy, bądź upadniemy na jakieś drodze naszego życia należy się podnieść i iść dalej. A przede wszystkim nie bać się i walczyć o samego siebie. Miłego dnia życzę 🤗
Zosiu, przepraszam że dopiero teraz 🙂
czytam Twoje słowa i czuję, jak pulsują w nich siła, dojrzałość i niezwykła empatia – ta, która bierze się nie z książek, ale z przeżycia, z troski o innych i z własnych zmagań. Dziękuję Ci, że podzieliłaś się tym, co tak bardzo prawdziwe.
„Life is worth living” – dokładnie tak. Czasem to zdanie musi być naszym mantrą, kotwicą, do której wracamy, gdy fala idzie zbyt wysoko.
Masz absolutną rację – nie jesteśmy stworzeni do samotnego dźwigania wszystkiego. A proszenie o pomoc nie jest słabością. To dojrzałość. To akt odwagi. To powiedzenie światu: „jestem ważna, moje życie ma znaczenie, chcę o siebie zawalczyć”.
Wiesz, to bardzo ważne, że napisałaś o tym „kopie”, którego czasem potrzebujemy. Czasem jest nim piosenka. Innym razem tekst, słowo, osoba. I jeśli tym razem był to mój artykuł – jestem zaszczycony. Ale najważniejsze, że znalazłaś w sobie przestrzeń, by to poczuć.
Niech Twoje słowa dotrą do każdego, kto dziś myśli, że nie ma siły.
Bo masz rację – nie chodzi o to, by nigdy nie upaść.
Chodzi o to, by wstać. Nawet drżąc. Nawet z pomocą. Ale wstać.
Z wdzięcznością i szacunkiem,
Przemek
psycholog, suicydolog, człowiek, który wierzy, że warto żyć – mimo wszystko